Niedziela… temperatura poniżej zera przeraża niejednego kibica jak i zawodnika. Nabuzowani emocjami ruszamy. O 9:00 korowód „radosnych” samochodów podąża do celu – Olszyna. My wierni kibice i jeźdźcy startujący na bestiach. Robert na swojej Niuni KTM 250, Marek KTM 250, Darek Yamaha YZ 450, Andrzej KTM 450, debiutujący Tomasz Kawa 85 czyli „garnek”:). Droga krótka i przyjemna, upływa nam na wspominkach z sobotniego motocrossu, na którym zdarzył się nieprzyjemny wypadek. W drugiej gonitwie, na ostatnim okrążeniu, groźnemu upadkowi uległ nasz kolega z okolic Świdnicy Krzysiek Zając. Widzieliśmy całe zdarzenie z bliska – wyglądało to fatalnie: posypały się nieomal wszystkie plastiki, a kierownica wygięła się w dół. Sam Krzysiek był przytomny, w dużym szoku nie czuł bólu. Jak się później okazało ma poważne złamanie kości udowej prawej nogi. Krzysiu – życzymy szybkiego powrotu do zdrowia. TRZYMAJ SIĘ!
Dojeżdżamy – szybki rekonesans. Zaczynamy rozkładać namiot, tym razem już zabezpieczony przed silnym wiatrem – śledzie wbite:) –> wiatru jednak brak:). Jak zawsze nasz prezes umknął nam w mgnieniu oka. Gdzie on jest?? ciśnie się pytanie wszystkim na usta. Odnaleźliśmy go wzrokiem – nanosi drobne poprawki na torze, tym razem w ważnej sprawie – pomiar czasu znajdować się ma w małym lasku przylegającym do toru, natomiast klasa JUNIOR objeżdżać ma tylko tor (nie zaliczając pomiaru??). Leciutka rozbieżność, którą sprytny Roberto zaradnie kleci w całość, bezpiecznie łącząc trasę najmłodszych z trasą pełnoletnich:) zawodników. Co byśmy bez niego zrobili, a w sumie to organizator imprezy czyli Enduro Klub Olszyna. Myślimy, ze nie po raz ostatni dziękujemy za jego trud, poświęcenie i pracę, którą wykonał w mijającym sezonie. My kibice mamy super widowisko, zawodnicy extra off-road, a on niejednokrotnie głowę pełną zmartwień i obowiązków dotyczących organizacji pucharu. DZIĘKI ROBERT!!!Nasza ekipa jak zawsze interweniuje nie tylko w takich sprawach: kolejnym ciężkim orzechem do zgryzienia była opłata za start, która wynosiła 120 zł z ubezpieczeniem dla wszystkich zawodników. Po „strajku” i kilku gorzkich słowach, które usłyszał nasz prezes na swój temat, wpisowe zostało obniżone o 15 zł.
Słupek rtęci pnie się w górę na torze „Sowia Chata” w Olszynie, co oznacza, ze godzina startu zbliża się nieubłaganie. Panowie się przebierają, odkrywając rąbka nagości:). Ostatnie poprawki: Robert dokonał wymiany łożysk w przednim kole przy pomocy Berta – nie ma jak solidarność. Zawodnicy rozgrzewają maszyny, a my motoczubki wskakujemy w kaloszki:) I jazda na krótki spacerek – Darek chce zobaczyć błoto, jęczy – nie zmienił opony. Ojjjj, co to będzie!! Wracamy na odprawę. Jak to bywa przy niedzielnych spotkaniach – kazanie również musi być. Za chwilę start – zawodnicy ustawieni na linii w dość ciekawej pozycji: trzymając kierownice stoją przed przednim kołem i ocierają pewne części swojego ciała o przedni błotnik:))) – przyjemne uczucie?? Tylko czy to nie przeszkodzi w szybkim odpaleniu maszyny? Problemów w tej kwestii nie było, zawodnicy wystartowali. Tomasz na swój start poczeka jeszcze godzinę. Debiutant spokojny, mama – mniej. Ruszamy na trasę, jest dobrze przygotowana, otaśmowana, flagowi zabezpieczają hardcorowe odcinki i miejsca gdzie można skracać. Nasza pielgrzymka (jak zawsze liczna) – trzy roztrzepane blondynki z ADHD, duży Przemo (20 kilo mniej:)), zadumany Maciej, Paweł „poważny kierownik”:) ze swoją latoroślą, Marcin „Johnny” z juniorem Przemkiem (tylko 20 kilo, albo mniej), Adam (stado bizonów pędzących przez pustynię) – wynosząc mało ciekawe doświadczenia z Nowego Kościoła rusza pod prąd:).
Pierwszy podjazd bez możliwości najazdu z lekko mokrej nawierzchni „zawodowcy” pokonują bez większych trudności, słabsi jeźdźcy na swoich rumakach mają problemiki. W powietrzu unosi się smród spalonego sprzęgła. Idziemy dalej – ścieżka w lesie, potem łąka i znów las. Kolejne utrudnienie – błoto! Dwie panie z klubu Panda (Patrycja i Karolina) lepiej sobie tam radziły niż niejeden rycerzyk:) gratulacje dla Was dziewczyny!! Przeszkoda nr 2: to także podjazd, o mniejszym nachyleniu, tylko z większego błota; w dolnej części potworzyły się koleiny, miejscami bardzo głębokie – utrudniając czysty przejazd tego elementu (uroki Cross Country:)). Trzecia przeszkoda, to chyba najciekawsze miejsce: zjazd – strumyk, strumyk – podjazd, duużo wody, a po kilku okrążeniach – niezłe bagno. Przysparzało ono wielu utrapień, a jednocześnie ogromną ilość mazi na maszynie i na wdzianku. Pralki po raz kolejny zostaną wystawione na próbę. Motocykle grzęzną po kanapę, spod opon strzelają kaskady błota, motory się gotują – rewela dla zwiedzających:)). W bagienku jednym z wielu mających problemy jest Łukasz Wójcik, któremu motocykl odmówił posłuszeństwa. „Zatarł się” – stwierdził Łukasz, nie chciał niczyjej pomocy w wyciągnięciu Kawy z bagna. Usiadł na trawie, zbierał siły i medytował. Ku naszej wielkiej radości kilka okrążeń później znów spotkaliśmy go na trasie:). Kibicowaliśmy mu do końca, podtrzymując wolę walki (tak nam się wydaje). Liczni z dużymi problemami, nieliczni z mniejszymi, pokonywali dzielnie ten jakże ciekawy odcinek.
Uciekamy na tor, gdzie w pocie czoła, z kurzem i słońcem radzi sobie nasz najmłodszy klubowicz Tomek, a radzi sobie naprawdę rewelacyjnie!! Wszechobecny kurz, starsi koledzy – śmigający raz z lewej, raz z prawej strony – nie stanowią dla niego problemu. Sprawnie pokonuje piaszczyste bandy, zjazdy i podjazdy, dostosowując biegi do prędkości. Kawa ryczy jak należy! Równe czasy, czyste przejazdy – JESTEŚMY DUMNI! Z pierwszej ręki , czyli od Justyny z pomiaru dowiadujemy się, iż nasz młodzik jest pierwszy!! Kibicujemy mu jak na nasze możliwości bardzo oszczędnie, ale to tylko i wyłącznie z tego powodu aby nie rozproszyć naszego zawodnika. Pamiętamy, że to jego pierwszy start!
Na prowadzeniu w klasie E2/E3 Dawid Zygmunt, ma chłopak talent i potencjał. Skromny i spokojny, a na motocyklu – prawdziwa bestia. Nie jesteśmy zdziwieni i z przyjemnością obserwujemy jego jazdę. Jakąś chwilę po starcie (bliżej nie określoną) drugie miejsce zajmuje Robert, który mimo zmęczenia postanowił wystartować. Prowadzenie PDŚ-u obciążyło go bardzo. Marek Chodzicki ósmy – nie jest to jego szczęśliwy dzień, jak później sam powiedział. Było to też zauważalne w stylu jazdy. Darek Niedośpiał 11 – brawo – nie przeszkodziła słaba oponka. Na trzecim miejscu Bert z Niemiec na pięknym KTM 300. Jeździ jak cowboy, na nasze okrzyki odpowiada JUHUUUUU:), czuje się tu jak u siebie w Wawitz – trasa podobna, tylko dłuższa. w klasie E1 królował Grzegorz Kołodziej. Pod koniec sezonu przesiadł się z 250-tki na 125 – z dobrym skutkiem jak widać. Marcin Joniak drugi na swoim Gas Gas-ie. W klasie Weteran pierwszy był Lech Zbigniew, drugi Marco Poppitz. Nas reprezentował dostojnie i z powaga Andrew Korkuz, zajmując 4 miejsce i zgarniając nagrodę na którą wszyscy mieliśmy chrapkę, a mianowicie ufundowane przez sponsora Zakłady Niebieszczański z Proszówki i wręczane zawodnikom od czwartego do szóstego w każdej klasie wędliny z tegoż zakładu – brawa za pomysłowość! Nagrody dla pierwszej trójki każdej z klas były bardzo atrakcyjne – dzięki sponsorowi. Zostały sprawiedliwie rozdzielone pomiędzy czołowych zawodników.
Niestety niesmak w naszej ekipie spowodowała decyzja jednego z organizatorów, który podważając wyniki zmienił klasyfikację E2/E3 na swoja korzyść, przesuwając zawodnika z numerem 54 (Bret Dietrich) z trzeciego na czwarte miejsce, dzięki czemu zawodnik klubu Olszyna (Paweł Łozowski) stanął na trzecim stopniu podium. Oj, nieładnie!! A gdzie sportowy duch walki, zasady fair play??
Delikatnie zniesmaczeni żegnamy Olszynę, wraz z nią sezon PDŚ 2011. Co wcale nie oznacza, że sezon się kończy – przed nami impreza towarzyska w Wawitz 29.10.2011 u przyjaciela Berta. Z tej imprezy pewnie będzie też tyci-tyci relacja.
Nara, do usłyszenia za około dwa tygodnie (czy się Wam to podoba czy nie:))

Tekst: Asiek, Kasiek i Natasiek
foto: Kasiek