Wypadałoby się rozpakować:
Punkt 1: rozbijamy namiot.
Punkt 2: namiot próbuje nam odlecieć (po rozmowie z Łukaszem Wójcikiem dowiadujemy się że ich próbował wyciąć podobny numer; wielkie namiocisko poderwało Łukasza na ładnych kilka centymetrów!)
Punkt 3: łapiemy namiot.
Punkt 4: (nieco dłuższy) – kręcimy się z namiotem w kółko próbując ustawić go tak, żeby nie łapał wiatru. Niemal się udaje.
Punkt 5: zapobiegliwi panowie mocują namiot do samochodów.
Punkt 6: teraz już nie odleci:)
Możemy więc zająć się innymi sprawami: wypełniamy zgłoszenia, pobieramy i przyklejamy numery startowe, wypakowujemy motocykle i witamy się kolejnymi przybyłymi do Dzikowca.
W barwach Moto Klubu Siedlęcin startuje dziś czterech jeźdźców: Darek Niedośpiał, Jarek Trocewicz, Mateusz Niewadzisz i Tomek Chodzicki. Choć patrząc na startujących niemal wszyscy oni są nasi; nieznajomych twarzy jest jak na lekarstwo! Wszystkim będziemy kibicować jednakowo!

Nadszedł czas, aby udać się na poszukiwanie odpowiedniego miejsca do poprowadzenia pomiaru. Obarczeni jak wielbłądy pod wodzą naszego niezastąpionego szefa brniemy na szczyt góry… tylko po to aby natychmiast ponownie zejść w dół. Ta przechadzka pomogła nam przynajmniej rozgrzać nasze zamarzające powoli kości…
Znajdujemy miejsce zdatne do użytku i od razu rozbijamy obóz – wprowadzamy też własne innowacje trasy na tym odcinku:).

Pędzimy ponownie na parking, teraz już wykazujemy się sprytem i idziemy prostą droga przez łąkę. Na miejscu wklepujemy zgłoszonych zawodników do programu pomiarowego i znowu jazda – tym razem na strat.

Ruszyli!

Zawodnicy w trasę a my na stanowisko pomiarowe. Wesoła gromadka oblega pomiar i z entuzjazmem kibicuje pierwszym pojawiającym się off-roadowcom – Grzegorz Kołodziej, Wojtek Rencz, Bartek Tabin – tak wygląda czołówka na pierwszym okrążeniu.
W naszym azylu świadczymy najróżniejsze usługi – od grzecznego informowania zainteresowanych o czasie wykonanego okrążenia aż do przyjmowania gogli i zapinania butów co niektórym zawodnikom:).
Wrzeszcząc przez megafon, niektórym przypominamy, że manetka gazu jest z prawej strony a sprzęgło z lewej. Sporadycznie też proponujemy aby chłopcy oderwali szanowne cztery od kanapy. Żądamy również uśmiechów:). Większość dostosowuje się bez sprzeciwu!

Jak już pewnie wiecie, trasa leciała w drugą stronę – czyli tam gdzie był podjeździk mamy zjeździk, zakręcik zamiast w prawo to w lewo:). Poza tym kamienie, trawersy, korzenie i ogólna ślizgawica. Wydawało się, że jeźdźcy apokalipsy lewitują po trasie, nie zawsze panując nad swoimi rumakami.
Traska niezbyt szybka – jedynie momentami można było odkręcić, za to bardzo techniczna! Jak to stwierdził Renczu: „Zaj…sta! Coś takiego nadawałoby się na próbę do Pucharu Polski!!”
Tłumów na trasie nie było, dzięki temu nie tworzyły się zatory, utrzymywana była płynność przejazdu, co ułatwiało pracę pomiarowcom:). Dzięki takiemu ułatwieniu pracy mieliśmy więcej czasu na kibicowanie i totalną głupawkę:).

Jak to bywa bez pechowców się nie obyło: pierwszym pechowcem okazał się Bert – brak balerinek do jazdy na motocyklu na moment uniemożliwił start. Z pomocną dłonią przyszedł jednak znajomy Bartka Tabina pożyczając ów obów:). Co prawda ciut za mały… stopy Berta będą dochodzić do siebie jeszcze co najmniej tydzień:/
Dobre serce Bartka Tabina niestety nie ustrzegło go przed pechem, jego również dopadło to wredne stworzonko – na szóstym okrążeniu podczas niegroźnej wywrotki zrobił dziurkę w chłodnicy… z Suzuki można było zalewać kawę:( ojjj, pech!
Uświęconą już tradycją na niemal wszystkich zawodach jest jakieś nieszczęście w wykonaniu naszego Krzysia Zajączka (pseudo Kicaj). Prawdopodobieństwo, że ta biedna sierotka nic sobie nie zrobi jest porównywalne z dwoma niedzielami zebranymi do kupy:). Dochodzi już nawet do sytuacji, że my – przyjaciele Krzysia próbujemy sabotować jego motor, żeby tylko nie jechał w zawodach – po prostu się o niego martwimy:)). Tym razem (na trzecim okrążeniu) dorobił sobie zgrabną dziurkę pomiędzy palcami dłoni – niegroźnie, ale wyglądało niezbyt przyjemnie – bez szycia się nie obeszło. Krzysiek nie dał się zaciągnąć do szpitala zanim nie odebrał pucharu za pierwsze miejsce, kolega Bert założył więc prowizoryczny opatrunek:).
Młody – Tomek Chodzicki w okolicach trzeciego okrążenia, po zaliczeniu gleby na łące wykrzywił nóżkę od biegów tak, że schowała się pod pokrywą zapłonu – jechał na dwóch biegach myśląc, że rozsypała się skrzynia. Na szczęście MK Siedlęcin czuwa – panowie szybko naprostowali usterkę. Tomek napierał dalej, niestety nie odrobił straty.
Na dyplom za pierwsze miejsce i nagrodę specjalną w odrębnej klasie, której nazwy wymieniać nie będziemy, zasługuje nasz klubowy śnieżynek Dariusz N., który wykonał dwa okrążeni ponadplanowo:(. Powiedzmy, że w ramach treningu, niektórzy wykonują go przed, inni po zawodach:). Darek to ci inni, a z pełnym pęcherzem było mu wyjątkowo ciężko. Ale dał radę – nasz dzielny chłop!

Impreza zasługuje na pełną pochwałę – trasa dobrze przygotowana, oznaczona i obstawiona. Chłopcy wykonali kawał dobrej roboty.

Nasze młode wilczki zajęły wysokie lokaty: od najwyższego – miejsce drugie w klasie Młodzik zajął nasz najmłodszy – Tomek Chdzicki
Mateusz Niewadzisz – miejsce trzecie w klasie Junior
Jarek Trocewicz – również trójka – w E1
Darek Niedośpiał – dziesiąta lokata w E2/E3.

Panowie serdecznie gratulujemy!!

redakcja: Asiek i Kasiek
foto: Przemo i Kasiek

P.S. Łukasz – tym razem byłeś pierwszy w bitwie na relacje. Nie poczekałeś na nas, my na pomiarze na Ciebie czekaliśmy!
Masz jednak szczęście – będzie Ci wybaczone:))))
Pozdrowienia dla całej Pandy!

Nowa trasa, przebiegająca przez okoliczne tereny – około 10km z ciekawymi elementami – mega extreme(!),
podjazdy, błotko, strome zjazdy to tylko niektóre niespodzianki czekające na zawodników na trasie rajdu.
Kibice mogą się spodziewać wspaniałego widowiska.

W niedzielę punkty będą liczone odpowiednio z dwóch wyścigów – EnduroCross i  Cross Country! Zatem aby wygrać należy wziąć
udział w dwóch wyścigach! Za pierwsze miejsce w każdej klasie będzie (UWAGA) „gruba” nagroda!
Tak – będzie o co walczyć! Gorąco zapraszamy wszystkich do wzięcia udziału!

Wkrótce dostępny będzie regulamin, program i opis zawodów.

W sobotę dodatkowo koncert grupy MGN

Miejsce: Bogatynia, tor motocrossowy

Więcej informacji na www.bkm-cross.pl

• Biuro imprezy czynne od godz. 9:00,
• Odprawa zawodników 11.00
• kółko zapoznawcze 11:30, start godz. 12:00.
• Czas wyścigu: MŁODZIK – 1 godz, pozostali E1, E2/E3, WETERAN, PROFI – 2 godz.

Nie ma klasy Quad – impreza tylko dla motocykli!

Trasa: długość ok 6km. Całość trasy przejezdna bez żadnych odcinków Extreme.  Sporo różnego rodzaju leśnych i kamienistych podjazdów i zjazdów w klimacie enduro.  Ogólnie na całej pętli wymagana będzie mocna koncentracja i pomysł na jej pokonanie:). Jednym zdaniem: moc zabawy w klimacie iście enduro!

Na miejscu zabezpieczenie medyczne imprezy, mała gastronomia i cała rzesza kibiców!

W trosce o bezpieczeństwo najmłodszych, kategoria Młodzik będzie startować osobno po zakończeniu wszystkich kategorii – start młodzik 14.30 godz.

Koszt uczestnictwa w imprezie:
- wpisowe normalne 80zł
- wpisowe ulgowe 60zł (młodzież do 17 lat)
- ubezpieczenie NNW (obowiązkowe) ok. 25zł , (agent ubezpieczeniowy na miejscu).
- obowiązują maty ekologiczne pod motocykle!

Regulamin Imprezy
Formularz Zgłoszeniowy
Harmonogram Imprezy

Powyżej relacja video SiwekMotocykle z III Pikniku cross country Dzikowiec.

Wszystkim uczestnikom środowego sprzątania serdecznie dziękujemy! Mamy nadzieję, że miło spędziliście czas, a grupa nasza coraz bardziej się integruje!:) Byle tak dalej!

Liczba dwu i czterokołowców obecnych nie powala na kolana. Nasza gromada także w nieco uszczuplonym składzie, pierwszego dnia: Robert, Tomek, Aśka, Kaśka, Marek i Przemek. Drugiego rozbudowa o Klaudię, Natalię, Damina, Agnieszkę, Adama, Anię, Jonnyego z małym Przemkiem, Magdę i Andrzeja. W niedzielę dołączył do nas także nasz ukochany czerwony namiocik, dzięki niemu oparzenia słoneczne były zdecydowanie mniejsze niż dnia poprzedniego, a blondynki zagarniały wszystko co pod namiotem (i pod cieniem także:) a było wiele bo upał doskwierał! Zmęczeni faceci lgnęli więc jak pszczoły do miodu:).

Plastrem miodu natomiast nie były reguły panujące w czasie Mistrzostw. PZM-ot i organizator postawili przed uczestnikami imprezy wymagania i wydatki którym nie wszyscy sprostali. A były to: książeczka zdrowia sportowca (trzy dni przed zawodami dowiedzieliśmy się iż na miejscu nie będzie lekarza sportowego, co utrudniło start niektórym zawodnikom) oraz przystąpienie do egzaminu na licencję C. Owe wymogi świadczą o tym, że sporty motocyklowe rozwijają się i zostają w jakiś sposób ucywilizowane. Nie są jednak przez to bardziej dostępne dla mniej zasobnego zawodnika. Jak wiemy, nie wszyscy ludzie dysponują pokaźnym portfelem dlatego nasz klub chcąc ułatwić i częściowo odciążyć swoich, zasponsorował dzień wpisowego i badania lekarskie.

Ten plasterek miodu łyknęło naszych dwóch. Owych dwóch to nasz niezastąpiony szefunio – Robert Soćko, oraz wschodząca gwiazda cross country – Tomek Chodzicki alias Pastrana.
Dwóch ich było i motory dwa, mieli więc zdecydowaną przewagę liczebną nad nami kibicami:).

Zmagania trwały dwa dni. W skwarze słońca, upale i kurzu off-roadowcy walczyli z trasą jaką przygotował dla nich WSM. Aura tych zawodów stanowiła więc całkowite przeciwieństwo zmagań na Siedięcińskim kawałku gruntu.

Pierwszego dnia na linii startu ustawiło się około 50 uczestników. Wśród nich także Robert, który wystartował w klasie Otwartej. Jego udział w imprezie do samego końca był wielką niewiadomą – nieszczęśliwiec zmagał się ze strasznym zatruciem pokarmowym i nikt nie miał pewności czy osłabiony organizm naszego chudzielca wytrzyma półtoragodzinne zmagania na pełnym gazie. Złośliwy los postanowił jednak inaczej: na czwartym okrążeniu tylny amortyzator jego KTM-a wydał ostatnie tchnienie: sprężynka wylatała, a cały motor obryzgał się olejem. Mimo defektu hardcorowy zawodnik postanowił napierać do końca! Od tego czasu tempo jego przejazdu definitywnie zmalało. Szef bujał się i wyginał jadąc już tylko dla zasady. A nie było to łatwe: liczne zjazdy i podjazdy, ciasne winkle. Nawierzchnia twarda, przez co też śliska, liczne koleiny, kamienie mniejsze i większe.
Zdecydowana większość elementów zmuszała riderów do maksymalnego odkręcania manetki, jednak zdradliwe fragmenty czyhały za wzniesieniami i małymi nasypami.

Zrozpaczona ekipa Roberta pozbierała kawałki rozklekotanego amora i ocierając łzy rozczarowania popędziła oglądać zmagania drugiego reprezentanta klubu – Tomka, który właśnie wystartował w klasie Młodzik 85.
Od pierwszego okrążenia młody przejął pałeczkę i już jej nie oddał, z każdym kolejnym kółkiem zwiększając przewagę nad pozostałymi. Zmęczonego Tomka wypytałyśmy po zawodach o jego przejazd; trasę określił tymi słowami: „Ciekawa, bardzo szybka co wiąże się z niebezpieczeństwem i ciągłą koncentracją, dużo luźnych kamieni, koleiny, nie wiadomo co czaiło się za każdym zakrętem”.
My kibice jesteśmy zadowoleni z wyników Tomka, jednak on z naszego kibicowanie nie. Ale to wszystko przez jego mamę, która wszystkich uciszała, bojąc się o swoje dziecko. Tomek jeździ świetnie, jego rodzicielka natomiast kibicować musi się nauczyć (bynajmniej jemu, innym kibicuje bowiem dość dziarsko:)
Pierwszego dnia zmagań pecha miał nie tylko Robert, można naliczyć sporo niemiłych (choć na szczęście niegroźnych) urazów i defektów: po kilku pierwszych okrążeniach motocykl Rafała Boronia zaczął odmawiać posłuszeństwa, dzielny chłop poszedł jednak za przykładem kolegi Roberta i po krótkiej przerwie wznowił jazdę. Miał od tej pory mnóstwo czasu na pozdrawianie swoich kibiców gestem upodabniającym go do głowy kościoła:).
Kolejnym pechowcem okazał się Bartek Tabin, który tak łapczywie dobierał się do swego poidełka że stracił niewielki kawałek zęba. (Tego dnia wizytę u dentysty zaplanowaną miał Krzyś, ale czy ją oddał koledze? Nie wiemy:).
Rywal a jednocześnie kolega Tomka – Kacper Borkowski na końcowym etapie wyścigu wyrwał wentyl, jednak utrzymał drugą pozycję w stawce.
Nie wiemy czy jest to pełna lista pechowców pierwszego dnia zmagań.

Dzień drugi wyścigu wita nas skwarem równie dokuczliwym jak w sobotę. Nie odstraszył on jednak chętnych do udziału w imprezie, których liczba nieco się zwiększyła: naliczyliśmy ponad 70 uczestników. Wzmożone wysiłki fanklubu Roberta przyczyniły się do jego startu również w drugim dniu: zatrucie wciąż dawało o sobie znać, jednak odpowiednie medykamenty przegnały je choć na czas zawodów. Lecz co z tego! Po raz kolejny zły los postanowił zakpić z naszego zawodnika – szef, tuż przed rozpoczęciem zmagań testując zrekonstruowany amortyzator znowu padł ofiarą niefartu – tym razem złapał gumę! Jednak prężna ekipa z Niemiec wykazała się profesjonalizmem i wyciągnęła pomocną dłoń – z prędkością światła dostarczyła biedakowi koło – funkiel nówka, nie śmigane:), stawił się więc na starcie bez opóźnień.
Bert, Marco raz jeszcze dziękujemy Wam za bezinteresowność i zaangażowanie w udany start Roberta!

Sam początek wyścigu wyglądał dość dziwacznie, gdyż zawodnicy z klasy Open postanowili zbojkotować start z dobiegu. Spacerkiem, powolutku, pewnie wymieniając między sobą ostatnie uwagi, dostojnie dosiedli dwukołowych rumaków i… dopiero dzida! Soćko widocznie napatrzył się dzień wcześniej na Tomka, ponieważ jak zaczął pierwszy tak też zakończył:). Pecha jednak miał Kuba Kucharski – zarył glebę i nie dobrnął do końca wyścigu. Na szczęście poza obtarciami i potłuczeniami nic sobie nie zrobił.

Organizator wykazał się dużym nietaktem i brakiem ducha sportowego dyskryminując zawodników którzy przystąpili do egzaminu i wystartowali w niedzielę. Ich start został opóźniony o minutę względem uczestników dwudniowych. A gdzie równouprawnienie? Czy w ten sposób WSM Chełmiec chce zachęcić riderów do wzięcia udziału w ich imprezach??
Wiemy, że nie wszystkim podobało się takie traktowanie. Wpisowe w końcu zapłacili, a jakieś zasady fear play wypadałoby zachować!

W klasie Młodzik Chodzicki zrobił replay i stanął na pierwszym stopniu podium, wykonując o jedno okrążenie więcej niż laureaci drugiego i trzeciego miejsca. Nic dodać nic ująć, będziemy skromni:)

Dekoracja zawodników startujących w dwudniowych zmaganiach Mistrzostw Strefy Polski Zachodniej odbyła się (już po raz drugi) w galerii Victoria. Była to pierwsza i druga runda edycji tego cyklu.

Być może umiejscowienie jednak nie było zbyt adekwatne do charakteru zawodów. Po uno: nie wszyscy mieliśmy możliwość pojechać do domów i się odświeżyć, więc do scenerii pasowaliśmy jak wół do karocy, po duo: szampan bryzgający na podłogę z rąk rozentuzjazmowanych zawodników klasy Junior nie wszystkim przypadł do gustu, a szkoda, bo to taka tradycja motocyklowa. A pani z mopem w czasie dekoracji nie wyglądała zbyt elegancko:).

W pocie czoła i skwarze wracamy do domów! Czeka na nas grill i długi weekend:)) Czas zacząć hucznie, w końcu mamy co świętować! Miejmy nadzieję, że jak się zaczął tak skończy!

P.S. Kto nie ma czasu niech nie czyta:)

Redakcja: Asiek i Kasiek
Foto: Przemo